|
|
|
|
|
|
|
|
Περὶ τοῦ Δαιδάλου
καὶ Ἰκάρου
Παλαιὸς[1]
μῦθός ἐστι περὶ Δαιδάλου, ἐκείνου τοῦ ἐνδοξοτάτου ἀρχιτέκτονος, ὅς ποτε
ἐκωλύετο ἀπιέναι[2] ἐκ τῆς
Κρήτης.
Τὸ γὰρ μέγαρον[3],
ὃ ἐπόιησε, κάλλιστον ἦν καὶ Μίνως, ὁ βασιλεύς[4],
οὐκ ἐβούλετο αὐτὸν κάλλιον[5]
ἐν ἄλλῃ χώρᾳ ποιεῖν.
Ὁ Δαίδαλος οὖν εἶπε τῷ υἱῷ: „Νενικήμεθα μὲν
καὶ δοῦλοί ἐσμεν: ἐγὼ δὲ τῆς φυγῆς[6]
ὁδὸν ἐσοφισάμην[7]. Πρῶτοι τῶν
ἀνθρώπων διὰ τοῦ οὐρανοῦ πετόμεθα ὥσπερ ἀετοί.“
Καὶ ὁ πατὴρ ἐκέλευσε ταπεινῶς[8]
πέτεσθαι καὶ μὴ ἐγγίζεσθαι[9]
τῷ ἡλίῳ. Ἀλλ’ ὁ νεανίας οὐκ ἐμιμνήσκετο τῶν τοῦ πατρὸς λόγων καὶ εἰς θάλατταν[10]
ἔπεσεν.
[1] παλαιός, -ά, -όν alt
[2] ἀπιέναι weggehen
[3] τὸ μέγαρον, -ου Königshalle (typisches
Gebäude der mykenischen Zeit)
[4] ὁ βασιλεύς, -εως (König)
[5] καλλιον (Komparativ, neutrum)
schöner(es)
[6] ἡ φυγή Flucht
[7] ἐσοφισάμην Aorist zu σοφίζομαι, sich ausdenken
[8] ταπεινῶς (adv.) niedrig
[9] ἐγγίζομαι + Dat. sich nähern
[10] ἡ θάλαττα, -ης Meer